Overal in Schollevaar (en ook op andere plaatsen in Capelle) hoor je ze schreeuwen, en zie je ze vliegen: knalgroene halsbandparkieten. Ik heb me erover verbaasd. Als we in de tuin zitten, lijkt het wel of we in een tropisch land vakantie houden! Wat een leuke beesten! Ze zijn niet alleen mooi om te zien, ik vind ze ook een symbool van volharding. Je verwacht toch niet dat zulke papegaaiachtige vogels zich staande kunnen houden in ons klimaat? Maar ze hebben zelfs de afgelopen strenge winter overleefd. En hoe! Dit jaar zijn er meer dan ooit!

Dezelfde God die deze dieren het vermogen geeft om te overleven in de bittere kou, geeft ook mensen die Hem dienen het vermogen om te overleven onder bittere tegenstand. Ik lees altijd met veel verwondering en ontroering de getuigenissen van vervolgde christenen. Dat moeten we vooral vaak doen, die verhalen lezen en doorgeven. Regelmatig vraag ik me heel eerlijk af, of ik trouw zou blijven aan Jezus Christus, als ik gemarteld zou worden in een Noord-Koreaans kamp. Of als ik met de dood bedreigd zou worden in een islamitisch land. Zou ik dan standhouden...?

De halsbandparkieten geven me vertrouwen. Als God die vogels volharding geeft, zou Hij Zijn kinderen dan die volharding niet geven? Zou Hij ze laten vallen? Natuurlijk niet! Wij hoeven niet bang te zijn voor een tijd van beproeving. Als we maar héél dicht bij God blijven.

Een hartelijke groet, ook van Annette, René van Loon, c [dot] m [dot] van [dot] loon [at] freeler [dot] nl